De meesten van ons willen de wereld veranderen. We willen een betere plaats voor onszelf en onze kinderen. Het lijkt zo legitiem, want de wereld is niet zo vriendelijk als we zouden willen. En daarom gaan we op pad. We gaan op weg om andere mensen te vertellen dat de wereld niet mooi is, dat er geen liefde heerst, dat er toch wel erg veel mensen honger, verdriet en pijn lijden. Dat er naar verhouding maar een paar mensen zijn die het goed hebben. Die paar mensen zijn onmetelijk rijk, maar verder is er veel ellende op de wereld. En dus proberen we aan anderen te vertellen wat er wel niet goed is en wat er aan de wereld zou moeten veranderen.
Maar we zouden er goed aan doen om onze motieven te onderzoeken voordat we de wereld in trekken. Want als we aan de mensen vragen wat zij van de wereld vinden dan krijg je verschillende antwoorden. Sommigen zullen zeggen dat zij tevreden zijn, anderen zullen ontevreden zijn, weer anderen vinden dat bezit anders verdeeld zou moeten worden enz. Je zult ontdekken dat er veel verschillende meningen zijn en veel mensen willen de wereld helemaal niet veranderen.
En als we onze motieven onderzoeken dan komen we tot de ontdekking dat we de wereld dan misschien wel niet goed vinden, maar we ontdekken ook dat we maar heel beperkt naar de wereld hebben gekeken voordat we tot het besef kwamen dat we op pad moesten om de wereld te verbeteren. Als we verder kijken dan zien we gezinnen die uit elkaar vallen, we zien ziekte en dood, verkeersongelukken, misdaad, persoonlijk geweld, huiselijk geweld, noem maar op.
We beginnen het leven hier op aarde – en als we geluk hebben – in de bescherming van onze ouders. Die vertellen ons wie we zijn. Daarna gaan we de wereld in, eerst naar school en later krijgen we een baan. Al die omgevingen dragen bij aan wie we zijn. We vullen ons met kennis, kijken naar de wereld en doen er in mee. We hebben onze idealen en hopen ze waar te maken.
En op weg naar onze idealen leren we dat winnen belangrijk is. Maar als er iemand wint, dan zijn er ook die verliezen. Die hun idealen niet waar kunnen maken. Sommigen worden ziek en hebben helemaal geen kans meer op hun ideaal. Je ontdekt dat als je wilt winnen je anderen opzij moet duwen. En dus merk je dat de meeste mensen aan het duwen en trekken zijn. Iedereen wil immers winnen.
Maar naarmate je ouder wordt zie je steeds meer mensen afvallen. Die zijn moe geworden van het trekken en duwen. Degene die helemaal niet mee kan eindigt in de goot als dakloze, als drugsgebruiker, of alcoholist, of verslaaft aan wat dan ook. De maatschappij kent naarmate de tijd verstrijkt steeds meer verliezers. Deze worden door de winnaars meelijwekkend bekeken. Zij zijn de winnaars, zij laten zien dat je dingen kunt bereiken, dat je dingen kunt veranderen, als je maar echt wilt.
Degene die dus niets bereikt, heeft gewoon niet genoeg wilskracht. Die verdient het gewoon niet. En dus zie je dat de mensen aan de top zich steeds meer verrijken. Zij zijn de winnaars, zij laten zien dat als je echt wilt, je alles kunt bereiken wat je maar zou willen. Dat de wereld nog zo beroerd is komt alleen maar omdat we meer tijd nodig hebben en omdat de mensen die het slecht hebben zich niet voldoende inspannen. Moeten ze maar een beetje harder werken. Dan lukt het allemaal wat sneller.
De TV, de krant en de tijdschriften doen er ook alles aan om de mensen een beeld te geven van winnaars en succes.
Maar de kern van het probleem is de eigenliefde van de mens. Want de winnaars van het spel zijn sterk met hun wilskracht en daarmee leggen zij andere mensen hun wil op. Ze zullen zich niet afvragen wat zij anderen aandoen. Zij denken het beste voor te hebben met de andere mensen. In werkelijkheid hebben zij alleen het beste met zichzelf voor.
Maar de verliezers, die worden ook beheerst door hun eigenliefde. Zij moeten dan vaak doen wat anderen zeggen, maar zodra ze thuis zijn, dan sublimeren zij hun eigenliefde naar de partner, hun kinderen, hun kennissen. De kinderen moeten doen wat ze zeggen. Zij hebben het beste voor met hun kinderen of hun partner.
De kinderen sublimeren al vast hun eigenliefde naar hun vriendjes en omgeving. In hun spel bootsen zij de grote boze wereld al vast na. En zo zal hun eigenliefde zich voorspoedig ontwikkelen. In hun spel bereiden ze zich voor op later, als zij deelnemen aan de maatschappij.
De politiek, de werkgevers, iedereen verkoopt zijn denkbeelden aan de wereld. Iedereen zegt het beste met de anderen voor te hebben. De kerk verteld wat je moet doen en oefent macht op je uit. De ene kerk staat tegenover de ander en beiden pretenderen God te kennen. In werkelijkheid kent geen enkele kerk God.
Een diep besef van de eigenliefde leert ons dat wij zelf het probleem in de wereld vormen. Doordat ieder van ons gestuurd wordt door zijn eigenliefde is tevens ieder van ons vatbaar voor beïnvloeding. Het is die kwetsbaarheid die de wereld vorm geeft.
Laat me proberen het uit te leggen. Eigenliefde wil dus zeggen dat onze eigen behoeften altijd zullen prevaleren boven die van anderen. Onze behoeften laten we sturen door wat we in de wereld waarnemen. We zien armoede en rijkdom. Wij willen niet arm zijn en dus nemen we de behoeften op van wat wij als rijkdom wenselijk achten. Dat wordt natuurlijk weer bepaald door onze geboorteplaats, onze opvoeding, schoolopleiding etc. We gaan trachten een deel van de koek te bemachtigen en versterken daarmee onze eigenliefde. We streven idealen na over ons uiterlijk, onze kleding, gezondheid etc. En in alles waar we naar streven versterken we tegelijk onze eigenliefde.
Doordat we streven zijn we vatbaar. We kijken naar de wereld en ontwikkelen ideeën over goed en kwaad. Wat we zien nemen we op, verwerken we en gebruiken we. Zodra er iemand op ons terrein komt gaan we dat verdedigen. We hebben het over recht. We hebben het over gelijk hebben.
Wat we niet zien is dat recht hebben hetzelfde betekend als de wereld via een proces laten zien dat je gelijk hebt. En daarna krijg je wat je wilde hebben. Je versterkt op krachtige manier je eigenliefde. Nergens in de wereld wordt je geleerd, dat je een ander nooit mag aandoen, wat je zelf ook niet aangedaan zou willen worden. Overal leren ze je om je eigenliefde te ontwikkelen. Je hebt recht op dit, recht op dat en als het niet gegeven wordt dan neem je het, want het leven is al zo kort.
Merk op dat het kwaad op deze wijze op wel een heel eenvoudige manier in de wereld gebracht wordt. Iedereen vind het de normaalste zaak van de wereld om idealen na te streven, maar dat hij daardoor de wereld zoals deze is perfect in stand houdt, wordt niet beseft.
Eerst moet het besef groeien dat we de wereld niet kunnen veranderen, ook kunnen we onszelf niet veranderen. We kunnen alleen maar tot inzicht komen.
Je hebt je hele leven doorgebracht met heen en weer te slingeren tussen zwart en wit, je vastklampend aan het ene dat je graag hebt, terwijl je het andere dat je niet zo graag wilde, juist probeerde te vermijden en intussen probeerde je de wereld en iedereen te overtuigen dat je gelijk had.
Waarom?
Hoe kan jij naar Huis gaan op zoek naar ware Volmaaktheid als je nog steeds probeert om de imperfectie te veranderen?
Overgave is de enige weg. Jij kunt de wet van de dualiteit niet veranderen, net zo min als jij de kleur van de hemel kunt veranderen. Als jij je bezig wilt houden met verlangens en afkeer, met creëren en vernietigen, hoe kun jij je dan ooit vrijmaken van de wereld van tegenstellingen? Als jij vrede wilt brengen in de wereld dan heb jij de wet of de aard van de dualiteit niet begrepen.
Als je volop bezig bent met het sturen van licht en vrede in deze wereld, dan zal je nooit in staat zijn de echte Waarheid te kunnen begrijpen of de kusten van verlokkingen te kunnen verlaten. En als jij bezig bent met het beschermen van jouw eigen opinies, dan ben je eveneens bezig jouw ware zelf daarachter te verstoppen.
Proberen om het karakter van de dualiteit te veranderen is een bedrieglijke en nutteloze toestand, want hoe meer licht je wilt brengen in deze wereld, hoe meer duisternis er als antwoord ontstaat, totdat je het leert en totdat je het inziet. Hoe meer je vecht voor vrede op Aarde, hoe meer er onvermijdelijk oorlogen uit zullen voortvloeien, totdat je leert inzien dat de dualiteit zichzelf in evenwicht moet terugbrengen, een evenwicht moet scheppen tussen zijn duisternis en zijn licht. Want dit is zijn perfecte dualistische karakter.
Wanneer je licht probeert te brengen in deze wereld om datgene te veranderen wat je verkeerd acht of beoordeelt, weet dan dat onder de wet van de dualiteit en als antwoord op jouw daden, ook de duisternis in deze wereld wordt geaccentueerd om zo in balans te kunnen blijven. Met andere woorden, ten koste van wie heb jij nu jouw goede daden uitgevoerd? Wie lijdt nu onder het kwaad van jouw onwetende goedheid?
Het enige ware licht voor verandering verschijnt slechts door het opgeven van de illusie en jezelf over te geven aan de Waarheid. Niet door te verlangen naar enige verandering verschijnt de Waarheid op Aarde, noch vanuit de wens om het kwade in iets goeds te willen veranderen. De Waarheid verschijnt slechts in de wereld om zielen naar Huis te roepen, weg van de illusie. Er is geen ander doel voor de goddelijke Liefde en Waarheid om in deze wereld van dualiteit te verschijnen dan om zielen te verlossen van het eindeloze geslinger tussen paren van tegenstellingen; om ze te verlossen van de onvolmaakte toestand van leven en dood, van plezier en pijn, van licht en duisternis. Goddelijkheid komt hier niet om de dualiteit te verbeteren, dus waarom probeer jij dat dan?
Heb jij het karakter van deze wereld begrepen?
Wie heeft jou verteld dat jij iets moet veranderen?
Jij kunt niet de wet veranderen, of de aard van het beestje. Het bewustzijnsniveau op Aarde is er een van volgelingen, het is een podium waarvandaan we naar bevrijding kunnen reiken. Je bent niet gekomen om een nieuw podium te maken of te schilderen, je bent hier gekomen om te leren wat nodig was om zo genoeg te krijgen van deze wereld van illusie en om zo naar Huis terug te keren; niet om het podium van deze wereld van dualiteit perfect te maken, maar in plaats daarvan het karakter hiervan te begrijpen om zo in staat te zijn dit, eenmaal wijs geworden, op te kunnen geven.
Denk jij dat jij hier gekomen bent om de wereld te hervormen in een Tuin van Eden, terwijl deze Tuin allang bestaat en waar vele verlichte zielen verblijven en wachten op jouw terugkeer?
Verandering gebeurt niet in de wereld, het gebeurt binnenin; Realisatie gebeurt niet in de wereld, het gebeurt binnenin. De wereld is slechts een uiterlijke reflectie van de menselijke geest, en je moet niets meer met die reflectie te maken willen hebben voordat je de echte Werkelijkheid begint in te zien. En wanneer je dit begint te zien, dan begint de oude wereld buiten te verdwijnen en zal je erkennen dat het nooit echte betekenis heeft gehad.
Je moet er genoeg van hebben om de aard van de dingen te willen veranderen, of om de universele wetten naar jouw hand te willen zetten, of om een illusie te willen veranderen, voordat je werkelijk in staat bent de Waarheid in te kunnen zien die op jou wacht achter de glamour van het verstand.
Alle dingen zijn zoals ze zijn en perfect zoals ze zijn. Het is niet aan jou om iets te veranderen, maar eerder aan jou om te gaan beseffen hoe het karakter van deze wereld in elkaar zit en dit achter je te willen laten. Pas wanneer je genoeg krijgt van het niveau van deze natuur, zal er een andere Natuur verschijnen en jouw visie herstellen en zal het je laten zien wie jij werkelijk bent.
Perfectie is een realiteit. Het is altijd een realiteit geweest. Zodra je klaar bent met de illusie, en dus niet langer wenst dit te veranderen, te corrigeren of te verbeteren, maar in plaats daarvan het te laten zijn zoals het is, word je een zoeker van de Waarheid in plaats van een deelnemer aan de eindeloze illusies van de dualiteit.
Toen je als kind naar school ging, probeerde jij dan de school te veranderen in een perfecte school om de lessen te kunnen leren? Neen, je leerde alleen jouw lessen en je vertrok. Hetzelfde geldt voor de school van deze wereld: leer je lessen en vertrek. Als jij je bemoeit met het leerplan voordat jij je lessen hebt geleerd, dan wordt de school tot een wanorde gebracht, net zoals deze wereld een wanorde is.
Perfecte studenten zorgen voor een perfecte school, niets meer dan dat. En jij wordt een perfecte student, niet door proberen iets te veranderen, maar door gewoon te zitten en te luisteren naar de leraar in de klas.
En als je bepaalde lessen overslaat omdat je ze niet leuk vindt, dan leer jij slechts een gedeelte van het leerplan en zal je weer moeten terugkeren om de rest te leren.
Wanneer je de lessen over de wet van oorzaak en gevolg in dualiteit hebt begrepen, dan zal je niet langer trachten je daarmee bezig te willen houden. Jij zult ervoor kiezen om het te laten voor wat het is en je zult ophouden met het verzuimen van lessen, of met het veranderen van het leerplan in iets dat je leuker vindt. Je begint opnieuw vertrouwen te krijgen in het leven en een vertrouwen in de dualiteit om je de middenweg te wijzen tussen al zijn illusies. Je zult stoppen met het goede te willen nemen of dit te prediken omdat je bang bent voor het kwaad, je zult ophouden met je vast te klemmen aan hoop omdat je bang bent voor twijfel, je zult ophouden om zoveel over liefde te spreken omdat jij jouw eigen angst niet leuk vindt. Door zo in evenwicht te komen zal je al je lessen leren voordat je de Aardse school eens en voor altijd zult kunnen verlaten.
Binnenkort komt jouw schoolleraar terug, en zal hij jouw huiswerk willen zien. Wat toon je hem dan? Laat jij hem alleen maar een half gevuld boek zien met de dingen die jij het leukst vond? Hoe zie jij kans te slagen voor jouw laatste examen als de helft van jouw werk en dito inzicht ontbreekt?
Hij stuurt je terug naar school, totdat jij volledig jouw verlangens en afkeer begrijpt, totdat je realiseert waarom je überhaupt op school zit, totdat jij de aard van jouw onwetendheid inziet en totdat je ophoudt met het willen versieren van de wereld naar jouw persoonlijk smaak.
Er is geen uitweg voor jou, ongeacht hoe goed jij denkt dat je bent geweest. Als je vermeden hebt om alles dat nodig was onder ogen te zien om in staat te zijn de illusie van dualiteit te kunnen verlaten, zal jij jezelf tijdens de volgende termijn hier weer terugvinden.
Wie heeft jou geleerd om je te verstoppen voor het leven door te blijven (dag)dromen en te hopen op vrede en liefde?
Wie heeft jou zo bang gemaakt dat je dacht dat je niet naar het hele beeld mocht kijken, zowel goed als slecht?
En wie heeft jou verteld dat door levenslessen over te slaan, door de wereld in een betere plek te willen veranderen en te trachten de onmogelijke taak om de wetten van dualiteit aan te passen naar iets dat aangenamer is voor het ego, dit jou ooit naar de Waarheid zou kunnen leiden?